Briedel

BRIEDEL

Martin Reis

Die Musel ohnn dä Wäin

Wer schie Gächende sohcht, die ma nehtt grõht õnn jeda Aag deit funne,
dä sohllt ruich eis bäi uus õnn die Mehddelmusel kumme.

Burche ohnn Schläiwe kamme dõh bewunnere,
ma mohss et jõh nehtt grõht õnn em Daach maache, õnn dämm et su eussäiht,
als gäw et gläich dunnere.

Ohmm Wohnda ohss dä Wingertsberch breun,
ohmm Summa deef green,
ohmm Herbst vawäche bunt, suäbbes mohss ma doch eis sehn.

Ma kann alles begugge, zo Fohs, mohmm Rad, mohmm Schehff, mohmm Plõhnwõhn,
sogoer driewa flehje.
Dõdanõh ohnn de Kerrla, bäi a gooda trehbbs Wäin, noch schiena, ohne zo lehje.

Die Wingertsläit schaffe ohft ohmm Wingert ohnn bahl bäi jedem Wäda,
ohff Schnäide, oder Bunne, oder die Arwehtt mohtt de Bläda.

Frer ohss ohmm gä-e, bis ohff die ewischt säs mohmm Behggel, ge-rert gänn ohne vill zo rohche,
heut kinne die Junge winichstens ohmm flache mohtt dämm Bulldog plohche.

Die Arwehtt ohmm stäile ohss hatt, schrõh, ohnn en ganz schie plõch
Awa nehtt nur deswächje läit su manche Labbe brõch.

Wenn dä Herbst kimmt, mohtt dämm Näwel, dann geit et richdich lõss,
die Burche läie dann manchmõl iwa dämm Näwel, wie e Märcheschloss.

Die Trouwelääs kimmt, et geit lõhss mohtt dämm Trouweblehgge,
ja ohnn fir die Trouwe die trinna läie, frer mohsde mir uus dõfir behgge.

Die goht Bouere lõse die Trouwe õhmm Stock bis zohmm letzde Daach,
bis ohch datt letzt Kerrnche genohch Mohstgewicht hõtt gemaach.

Von dä Rääw ohnnt Bittche, datt Bittche kimmt ohnn die Beschohff,
die kreht ane ohff de Buggel ohnn treit se erõf õhnn die Bitt ohff dämm Wõhn,
ganz frer, mohtt winich Wääche, hõtt ma se ohch schu att direkt ohnd Käldaheus getrõh.

E rohff ohnn e-rõf. Oder hin ohnn her, mohtt Muskelkraft,
ohss noch zo mäiner Kohnnazäit eus dänne Trouwe gepresst gänn dä Saft.

Dä gohde Mohst gõwft ohnd Fohda gepohmmt ohne vill zo futschele,
ohnn nõh zwien Daach woer dä Fädawäise ohmm bruttschele.

Die Gärdebbcha fännge dann õhnn ohnn gluggse nõh alle Nuude,
ohnn dohn die Winzer fir die schwer Arwehtt entluhne.
Die schienst Daach der Winzer.
Dä schienste Daach der Winzer, die Polidigga, se hõnn en gekleut,
Buß- und Bettag, Kerrlamehttwohch, dä gäw et sohss noch heut.
Hõtt dä ehschde zoerde Frohst die Bläda õhnn de Stägg gequetscht,
dä säit eus, als wer en Mõler mohtt e biebesje breun durch dä Berch gerehtscht.

Dä Äiswäin, äbbes vawächenes, wenn grabitziche Frohst mohtt 6 Grõd Källd die Trouwe frert,
schõd, schõd datt suäbbes hiegstens all poer Joer eis passert.

Õhmm Niggolausdaach brouch ma sich nehtt mie dä Kõbb ohnn die Aue zo varänge,
mohtt greene Bläda õhnn de Stägg ohss da nehtt mie drõhnn zo dänge.

Die Kerrlaarwehtt, Õwsterche mohtt da Wunn, dämm Inkbittche ohnn da Präng,
datt geit e-wäile vir.
Ohnn datt näie Joer, mohtt all säine Sõriche,
steit schu widda mehdde ohnn da Dir.

Martin Reis